Պատերազմը` որպես խորհուրդ

­Նմանատիպ մտայնությունը` ճշմարտապես կրոնական է: Պատերազմը, ինչպես եւ տոնը, իրենից ներկայացնում է սրբազանի ժամանակը, աստվածային էպիֆանիայի շրջանը: Այն մարդուն մտցնում է արբեցուցիչ մի աշխարհ, ստիպելով նրան սարսռալ մահվան մոտալուտությունից եւ բարձրագույն իմաստ հաղորդելով նրա ցանկացած արարքին: Ասես հինավուրց շնորհառության ծեսերում դժոխք իջնելիս, նա հոգեկան կորով է ձեռք բերում, որը վեր է ամենայն երկրային փորձություններից: Նա իրեն անպարտ է զգում եւ ասես նշանի տակ ծնված, որը պահպանում էր Կայենին Աբելի սպանությունից հետո. «Մենք թաղվեցինք կյանքի ամենախորքում եւ դուրս եկանք նրանից վերափոխված»: Պատերազմն ասես ստիպում է մարտիկներին ագահորեն, ցմրուր խմել ճակատագրական հեղուկը, որը միայն նա ունի եւ որը վերափոխում է ողջ նրա պատկերացումը կյանքի մասին. «Այսօր մենք կարող ենք հաստատել, որ մենք, զինվոր-ճակատայիններս, ապրել ենք կարեւորը, ինչ կա կյանքում, եւ բացահայտել ենք մեր գոյության հենց էությունը»:

Ավելին »

Տարածել »