.jpg)
Ներկայացնում է Սյուզի Թադևոսյանը,
Ավագ դպրոց-վարժարանի 11-րդ դասարան:
Friday, September 27, 2013
Wednesday, January 16, 2013
Ճանաչենք մեծերին
Ֆրանսիացի մատերիալիստ փիլիսոփա, լուսավորիչ, գրող, արվեստի քննադատ Դենի Դիդրոն XVIII դարի գիտամշակութային
կարևոր
իրադարձության՝
առաջին
հանրագիտարանի՝
«Հանրագիտարան
կամ
Բացատրական
բառարան
գիտությունների,
արվեստների
և
արհեստների»
(1751–80 թթ.)
նախաձեռնողն
է
և
խմբագիրը`
Ժան
Լերոն
դ'Ալամբերի
հետ:
Monday, January 14, 2013
Thursday, January 10, 2013
Wednesday, January 9, 2013
Պահպանենք բնությունը կամ ինչ եմ տեսնում այս նկարում
.png)
Tuesday, January 8, 2013
Հիշում եմ
Հիշում եմ ձմռան այդ տխուր երեկոն փարվել էր հոգուս...
Ցրտաշունչ քամին ինձ պարի էր հրավիրում, չգիտեմ ինչպես, բայց գիտեր, գիտեր, որ պարել եմ ուզում: Բեմահարթակը պատրաստ էր, իսկ հանդիսատեսը կորել էր արևի շողերի հետ: Օգտվելով դատարկ փողոցներից՝ ընդունեցի քամու գայթակղիչ հրավերքը ու ակամայից սկսեցի պարել: Հափշտակված հնչյուններով` քայլերս ինձ հասցրեց մեղեդու սկզբնաղբյուրին: Իմ առջև բացվեց մեկ ուրիշի բեմադրվող պարը: Նստելով դատարկ նստարաններից մեկին` ես դարձա միակ հանդիսատեսը: Նրա մերկ ոտքերը կարծես ձուլվել էին սառցե բեմահարթակին, իսկ ցնցոտիները գրեթե չեին ծածկում մերկ մարմինը, հայացքը հառած էր պարզ երկնքում միակ փայլող աստղին, իսկ ցրտից ճաքճքված այտին սառցե արցունքն էր շողում: Ահա հենց այդ արցունքի մեջ ես գտա իմ ու նրա տխուր պատմությունը, հետևելով նրա հայացքին` աչքերս հառեցի միևնույն աստղին ու հասկացա, որ դու ինձ հետ ես, դու հավետ իմն ես...
Մարիամ Ենգիբարյան, 12-3 դասարան:
Monday, December 24, 2012
Իմ արևի քաղաքը
Իմ արևի քաղաքը` իմ
անիրական, երևակայական, բայց միևնույն ժամանակ անկեղծ երազանքներից մեկը: Որքանով որ ես եմ պատկերացնում այն կլինի
ծովի ափին, չքնաղ բնության գրկում: Այնտեղ չեն
լինի արգելոցներ, գազանանոցներ, կենդանիները կլինեն ազատ:
Օդապարիկն արդեն երկնքում էր
Այդ սևազգեստ տղամարդը ապրում էր մյուսների կողքին, բայց ոչ մյուսների նման: Նա մեկուսացել էր իր սև վերարկուի ու մի ամբողջ կյանք ապրած լայնեզր գլխարկի մեջ: Այդ անշուք տղամարդը ամենևին էլ շարքային մռայլության անդամը չէր: Նա իր սև վերարկուով ապրում էր ու ձգտում հասնել երկնքին, հասնել ու գտնել իր փրկությունը:
Ինչպիսի պատասխանատվություն եք կրում որպես ՀՀ քաղաքացիներ և համայնքի անդամներ
Պատասխանատվություն կրել նշանակում է պատասխան
տալ այն ամենի համար, ինչ տեղի է ունենում մեր կյանքում: Մենք բոլորս պատասխանատվություն
ենք կրում մեր կյանքի ու արարքների համար: Հասարակության համար
պիտանի մարդ լինելու համար առաջին հերթին անհրաժեշտ է հասկանալ և կրել որոշակի պատասխանատվություն` աշխատանքի,
ընտանիքի, հայրենիքի, համայնքի նկատմամբ:
Տարիների ընթացքում ապացուցվել է,որ պատասխանատու մարդիկ կյանքում հասնում են բարձունքների
և ունենում են հաջողություններ:
Արդյոք մեր կախվածությունը տեխնիկայից չի հանգեցնի մեր ազատության սահմանափակմանը
Ես կարծում
եմ, որ սարքերը երբեմն, այսպես ասած, հիպնոսացնում են:Տեխնիկական առաջընթացը մեզ դրեց
մի յուրահատուկ շրջանակի մեջ: Ակամայից ընկել ենք կախման մեջ: Համակարգիչը արդեն ամեն կողմից
շրջապատել է մեզ և՛ առօրյայում,և՛աշխատավայրում, և՛տանը: Վնասների մասին խոսելն արդեն ավելորդ է, որովհետև այդ մասին շատ են խոսել:
Tuesday, December 18, 2012
Եվս մի նկարի վերլուծություն
Ի՞նչ արժեք ունի անկախությունը ինձ համար
Անկախությունը յուրաքանչյուր պետության համար
բարձրագույն արժեք է: Պետության զարգացման, առաջընթացի, միջազգային ոլորտում սեփական
դիրքն ու դերը ունենալու երաշխիքն է: Պետության քաղաքացիների հպարտությունն է, որն
յուրաքանչյուր ազգի տալիս է լիարժեքության զգացում և հաստատակամություն:Այն ոչ
միայն ազատություն, այլև պատասխանատվություն է` հայրենիքի, ստանձնած պարտավորությունների,
պետության, երկրի և ժողովրդի հանդեպ:
Sunday, December 16, 2012
Եթե դու գնաս… ստեղծագործ գարունը:
Նկարը վերլուծում է Թամարա Ստեփանյանը,
10-3 դասարան
Քամուց պոկված, լքված տերևները, բնության միօրինակության
մեջ չգտնելով իրենց, միավորվում են ու ծնում նոր բնություն, նոր կյանք` մռայլ, բայց
շնչող ու գրավիչ: Իրենց ստեղծածի մեջ ամփոփում են աշխարհիս երեսին եղած ամենա-ամենան:
Սեր, հավերժություն, հմայք, գույն, թախիծ...
Thursday, December 13, 2012
Wednesday, December 12, 2012
Դերենիկ Դեմիրճյանի «Հայը» կամ հայը՝ ըստ իս:
«Դուք
արդյոք ինչ-որ բան հասկանո՞ւմ ե ք հայից»:
Այո, հասկանում ենք կամ էլ պարտավոր ենք հասկանալ, քանզի մենք էլ հայ ենք`տարօրինակ
ու հանելուկային:
...Ու հասկանում եմ հայիս ամեն մի քայլը: Ասում եք՝ մարդիկ վախենում են ժամանակից, ժամանակն էլ եգիպտական բուրգերի ՞ց: Հայից է պետք վախենալ, հայից:
Նա եղել է միշտ, ամենքի հետ ու ամեն տեղ: Այսօր էլ կա, որովհետև երբեք չի մտածել լինելու, մնալու մասին, իր գոյը պահպանել է ծայրաստիճան ահեղ կռիվներով` քայլելով մահվանը զուգահեռ: Ստացվում է՝ հայը անմի ՞տ է: Հնարավոր է:
...Ու հասկանում եմ հայիս ամեն մի քայլը: Ասում եք՝ մարդիկ վախենում են ժամանակից, ժամանակն էլ եգիպտական բուրգերի ՞ց: Հայից է պետք վախենալ, հայից:
Նա եղել է միշտ, ամենքի հետ ու ամեն տեղ: Այսօր էլ կա, որովհետև երբեք չի մտածել լինելու, մնալու մասին, իր գոյը պահպանել է ծայրաստիճան ահեղ կռիվներով` քայլելով մահվանը զուգահեռ: Ստացվում է՝ հայը անմի ՞տ է: Հնարավոր է:
Հայը միաժամանակ «...բարեկամ
է և թշնամի, ստեղծող և կործանող»ապրող, չմեռնող:
Ի ՞նչ է անում հայը առհասարակ: Կարող է անել ամեն ինչ՝ չանելով ոչինչ: Ստացվում է՝ հայը հակասակա ՞ն է: Հնարավոր է:
Ի ՞նչ է անում հայը առհասարակ: Կարող է անել ամեն ինչ՝ չանելով ոչինչ: Ստացվում է՝ հայը հակասակա ՞ն է: Հնարավոր է:
Հայը
«Ամենից աննպաստը իր երկրի դիրքն է, ինքը ամենից համառ կառչեց նրան»ահա այս տողերով է ԴերենիկԴեմիրճյանը բնութագրում հայի մարտական ոգին:
Տանջված հայը, հաղթած, երբեմն պարտված,բայց չհուսահատված, չվհատված, բարոյապես անկոտրում, սա է Հայի էությունը:
Բայց սրան կից նա ունի բնավորության մի շարք այլ հետաքրքիր գծեր,օրինակ՝որ բոլորը այլ երկրում ապրող հայերին ասում են Հայ, իսկ Հայաստանցիները, չգիտես ինչու,Սփյուռքահայ, խառնակիչ, հարևան չհանդուրժող, միշտ դիմացինին թերագնահատող, մի
փոքր նախանձ, բայց միևնույն ժամանակ շատ սրտացավ` նա երբեք դժբախտության մեջ մենակ չի թողնի դիմացինին, ծանոթ-անծանոթ, կօգնի, կփրկի, բայց երբ ինքն է նեղության մեջ, ոչ ոք չի օգնի, ձեռք չեն մեկնի։ Բայց հայը թքած ունի այդ ձեռքի վրա,չի էլ սպասում այդ օգնությանը, քանի որ ինքն իրեն կարողանում է օգնել և իրենով է դուրս գալիս բարդ իրավիճակից։
.png)
