Sunday, May 18, 2014

Հատվածներ...

0 comments
Մարդկային կյանքը ներկայացնում է մի սարսափելի կռվի հանդիսարան, ով որ ընդդիմադրության շնորհք չունի, նա պիտի ընկնի, անհետանա, ոչնչանա...
Րաֆֆի «Ջալալեդդին» 
Արտասուքը մի զարմանալի արտահայտություն է հոգեկան կրքերի: Որպես տխրությունը, նույնպես և ուրախությունը արտասուք ունեն: Բայց սարսափելի է լինում այն արտասուքը, որ դուրս է ցայտում բարկությունից:
Րաֆֆի «Ջալալեդդին»
Մարդ շատ անգամ երեխայական մի բանի վրա ուրախանում է, և կարիք չկա չարությամբ ջնջել այդ երջանկությունը, երբ կարելի էր երջանիկ դարձնել այն զգացողին՝ թողնելով, որ ուրախության պատրանք ունենա:
Ալեքսանդր Դյումա որդի «Կամելիազարդ տիկինը»
Միշտ չէ, որ կարելի է դաշնագիրը գործադրել ստորագրված օրը:
Ալեքսանդր Դյումա որդի «Կամելիազարդ տիկինը»
Ուրիշների կյանքն ու երջանկությունը որքա՜ն փափագ է ներշնչում նրանց, որոնք իրենց հոգու մենության ու հիվանդասենյակի ստվերների մեջ տակավին երեկ փափագում էին շուտով մեռնել:
Ալեքսանդր Դյումա որդի «Կամելիազարդ տիկինը»
Բոլոր հանճարեղ մարդկանց ջանքերը միևնույն նպատակին են ձգտում, և բոլոր մեծ կամքերը միևնույն սկզբունքին են հարում՝ լինենք բարի, լինենք երիտասարդ, լինենք արդար: Չարիքը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ ունայնություն: Բարու հպարտությունն ունենանք և, մանավանդ, չհուսահատվենք: Չարհամարհենք այն կնոջը, ով ոչ մայր է, ոչ քույր, ոչ աղջիկ, ոչ հարս: Չսահմանափակենք հարգանքն ընտանիքով և ներողամտության մեջ եսասիրություն չմտցնենք:
Ալեքսանդր Դյումա որդի «Կամելիազարդ տիկինը»
Ըստ էության երիտասարդությունը ավելի մենակ է, քան ծերությունը:
«Աննա Ֆրանկի օրագիրը»
Ուղղափառը չի մտածում: Նա մտածելու կարիք չունի: Ուղղափառությունն անգիտակցական վիճակ է:
Ջորջ Օրուել «1984»
Նրանք, ովքեր պարում էին, խելագար էին թվում նրանց աչքերում, ովքեր չէին լսում երաժշտությունը:
Ֆրիդրիխ Նիցշե
Ես սիրում եմ երաժշտությունը: Շատ հաճախ ես այն նաև ատում եմ: Բայց երաժշտությունը սիրում է ինձ, և բավական է` որևէ մեկն ինձ լքի, նա մի ակնթարթում նետվում է ինձ մոտ և ուզում է սիրելի լինել:
Ֆրիդրիխ Նիցշե

Համակարգեց՝ Նելլի Հարությունյանը: 

Saturday, April 6, 2013

Նիցշեի կարծիքը խավարամիտների մասին

0 comments

Նիցշեի գաղափարական էպիկենտրոններից մեկը մարդու մասին իր հստակ, անփոփոխ, բազում քննարկումների առիթ դարձած կարծիքն է: Նա ընթերցողի ուշադրությունը սեւեռում է մարդու՝ որպես անհատի, դերի վրա: Նա գտնում է, որ մարդու մեջ բարյացկամությունը, արդարատենչությունը, դիմացինին  օգնելու անվախճան ձգտումը պիտի միշտ պարուրված լինի համակ սառնասրտությամբ, մարդը պիտի գիտակցի, որ իրեն, իր քայլերին բոլորը չեն, որ ճշմարիտ են մոտենում եւ անաչառ գնահատական տալիս, ուստի նա իր համար ընդունելի է դարձնում միայն «սառնասիրտ բարությունը»
 
© 2013 Հեռադիտակ | Designed by Making Different | Provided by All Tech Buzz | Powered by Blogger | Edited By Logic