Հիշում եմ

Հիշում եմ ձմռան այդ տխուր երեկոն փարվել էր հոգուս...

   Ցրտաշունչ քամին ինձ պարի էր հրավիրում, չգիտեմ ինչպես, բայց գիտեր, գիտեր, որ պարել եմ ուզում: Բեմահարթակը պատրաստ էր, իսկ հանդիսատեսը կորել էր արևի շողերի հետ: Օգտվելով դատարկ փողոցներից՝  ընդունեցի քամու գայթակղիչ հրավերքը ու ակամայից սկսեցի պարել: Հափշտակված հնչյուններով` քայլերս ինձ հասցրեց մեղեդու սկզբնաղբյուրին: Իմ առջև բացվեց մեկ ուրիշի բեմադրվող պարը: Նստելով դատարկ նստարաններից  մեկին` ես դարձա միակ հանդիսատեսը: Նրա մերկ ոտքերը կարծես ձուլվել էին սառցե բեմահարթակին, իսկ ցնցոտիները գրեթե չեին ծածկում մերկ մարմինը, հայացքը հառած էր պարզ երկնքում միակ փայլող աստղին, իսկ ցրտից ճաքճքված այտին սառցե արցունքն էր  շողում:  Ահա հենց այդ արցունքի մեջ ես գտա իմ ու նրա  տխուր պատմությունը, հետևելով նրա հայացքին` աչքերս հառեցի միևնույն աստղին ու հասկացա, որ դու ինձ հետ ես,  դու հավետ իմն ես...

Մարիամ Ենգիբարյան, 12-3 դասարան:

Ավելին »

Տարածել »

Իմ արևի քաղաքը

Իմ արևի քաղաքը` իմ անիրական, երևակայական, բայց միևնույն ժամանակ անկեղծ երազանքներից մեկը: Որքանով որ ես եմ պատկերացնում այն կլինի ծովի ափին, չքնաղ բնության գրկում: Այնտեղ չեն լինի արգելոցներ, գազանանոցներ, կենդանիները կլինեն ազատ:

Ավելին »

Տարածել »

Օդապարիկն արդեն երկնքում էր

Այդ սևազգեստ տղամարդը ապրում էր մյուսների կողքին, բայց ոչ մյուսների նման: Նա մեկուսացել էր իր սև վերարկուի ու մի ամբողջ կյանք ապրած լայնեզր գլխարկի մեջ: Այդ անշուք տղամարդը ամենևին էլ շարքային մռայլության անդամը չէր: Նա իր սև վերարկուով ապրում էր ու ձգտում հասնել երկնքին, հասնել ու գտնել իր փրկությունը:

Ավելին »

Տարածել »

Գեղեցկությո՜ւն, երանությո՜ւն…

Նկարը վերլուծում է Մարինա Մնացականյանը

Ավելին »

Տարածել »